Kur evropianët mbërritën për herë të parë në Ishullin e Pashkëve, ata u befasuan kur panë njerëz autoktonë që pinin direkt nga deti. Së bashku me statujat gjigande të famshme Moai të ishullit, kjo veçori e natyrës iu shtua listës lokale të mistereve.

Hulumtuesit më vonë mësuan se furnizimi me ujë të pijshëm vinte nga ‘rrjedhjet bregdetare’ të ujërave të ëmbla. Por këtë muaj, ata u zbuluan edhe më shumë.

Advertisements

Me ndihmën e dronëve, studiuesit fituan një kuptim më të thellë se si njerëzit e Rapa Nui shfrytëzonin historikisht furnizimin me ujë për të ushqyer komunitetet lokale. Ky hulumtim madje mund të hapë rrugën për studime të ardhshme mbi ujin, thatësirën dhe parandalimin e thatësirës.

Përdorimi i teknologjisë për të gjetur ujë të ëmbël në det sipas Robert DiNapoli, një bashkëpunëtor hulumtues postdoktoral në studimet mjedisore dhe antropologji në Universitetin Binghamton, uji i shiut në Ishullin e Pashkëve zhytet direkt përmes një shtrese poroze në një akuifer nëntokësor (një trup shkëmbi poroz ose sedimenti ku përqendrohet uji).

Kjo pastaj shfaqet përgjatë vijës bregdetare si diçka e njohur si “depërtime bregdetare” – xhepa uji të ëmbël që rrjedhin në oqean.

Advertisements

Rezultatet e këtij studimi do të shërbejnë si bazë për një projekt kërkimor spin-off, të financuar nga një grant i National Geographic, i cili kërkon të kuptojë se si funksionojnë rrjedhjet bregdetare gjatë periudhave të thatësirës së zgjatur.

Studiuesit e Universitetit Binghamton kryen studimin e tyre të mëparshëm në një thatësirë disa vjeçare, e cila bëri që dy nga tre liqenet e kraterit në Rapa Nui të thaheshin.

Çdo vit, 55 milionë njerëz preken nga thatësira dhe katër për qind e popullsisë globale përjeton mungesë uji. OKB -ja ka vendosur një Qëllim të Zhvillimit të Qëndrueshëm, që thotë se të gjithë njerëzit duhet të kenë qasje në ujë dhe kanalizime deri në vitin 2030.